Көз уртасы җитеп килә инде,
Әкияттәге кебек җир өстенә
Һәйкәл калкып чыкты Аскында.
Бәй, әтием түгелме соң минем,
Карт әнием тора, төпчек кызы,
Күзләрендә — сугыш ярасы.
Кырык бердә киткән алышка.
Карт әнинең шуңа күзләрендә,
Өмет тә бар, сары сагыш та.
Кайтмаганнар алар, ятып калган,
Калкан булып дошман юлына.
Олы йөкләр яткан ятимнәргә,
Ир күтәрмәс авыр хезмәтләрне
Җиңү китергәннәр солдатлардай,
Меңнәр генә түгел — миллионнар,
Карт әниләр, әти, әниләр.
Ул буынга татлы язмыш түгел,
Ятимлек тә, ачлык та тигән.
Кемдер таный үзенең карт әниен,
Миллионнар бүген бер һәйкәлгә,
Җыелганнар кебек, әйтерсең!
Карт әтиләр күптән һәйкәлләрдә,
Күңелләрдә безнең саклана.
Бүген әнә пьедесталдан карый,
“Онытмагыз безне, онытмагыз”, —
Дигән кебек алар ерактан.
“Без китергән Бөек җиңүләрне,
Күз карасы кебек сез саклаң!”.